Ich bin ja nicht so der große Konzertgänger. Zum einen finde ich die Karten sehr teuer und zum anderen ist es meistens sehr eng. Und dann bin ich noch von der Live-Performance der Sänger enttäuscht, weil ihre Stimmen auf den Studioalben immer kristallklar sind und sie genau die Noten treffen.
Aber dennoch habe ich einige Konzerte besucht. Von Depeche Mode sogar drei. Und unter anderen Linkin Park, Journey und Jethro Tull.
Folgendem Dialog lauschte ich auf den obersten Holzpritschen im Circus Krone. Unten auf der Bühne stand die Band Jethro Tull und gab ihre Musik zum Besten. Juli 2011.
Eine Reihe vor mir saßen zwei Mitfünfziger mit Jeansjacken, Cowboystiefeln und langen strähnigen Haaren. Ich nenne die beiden hier Joe und Rider. Joe war etwas fülliger, hatte einen Schnauzbart; Koteletten und ein Loch im gefleckten weißen T-Shirt. Rider sah aus wie ein kleines Nagetier mit vorstehenden Zähnen und rot umrandeten Glubschaugen im roten Holzfällerhemd.
Rider: Hey Joe, I hob so an Durscht.
Joe: Wos?
R: I hob an Durscht!
J: Wos sogst Du? I hear di ned. Der pfeift so laud.
R: I brauch a Bier.
J: Geh, vorhin war grod Pausn. Da hättst dir oans hoin kenna.
R: Aber da ham so vui angstandn.
J: Na dann geh hoid jetztat!
R: Naaaaa.
J: Geh, Rider. Warum neeed?
R: Da Jessro hod ja no ned. Der muass no “Lokomotiff Bress” spuin. Und dann kriag i nix mit.
J: Ah ja. Do host recht.
R: Hee, wei “Lokomotiff Bress” is scho a guads Stückerl Musi, wenn ned sogar des Beste.
J: Jo, do host recht.
R: Frallä. Des wars scho immer. Oiwei besser no ois AC/DC oder de vo Kiss. De Oanzign, de no wos reissn, san CCR, oba an an Jessro kommens ned ran.
Woasst, I find hoid, dass da Jessro scho ana von de unten Bliebenen is. Der is no so wia friara. Der is oana von uns. Der is so cool wie mia.
J: Hmmmm
R: Kunnst du di no erinnern, vor dreissge Johr, da war ma aa beim Jessro Tall? Da hoda aa scho „Lokomotiff Bress“ gspuit.
Da warn doch zwoa so Schicksn vor uns gsessn. Wie ham di ghoassn? Sabsi, glaab i, Sabsi und Jäcki. Mei … warn de geil. Mei, kunnst di no erinnern, ha?
J: Ja, genau, do hod a “Lokomotiff Bress” gspuit. So a geils Stückerl Musi.
R: Naaa, de Sabsi und die Jäcki, de warn so geil. Mir ham dann no ausgmacht, dass ma auf a Stehhoibe zur Berti ummi gengan. I frog mi bis heit, wo de obbliebn sand, eigentli, äh?
J: Ähhh, Rider. I kriag jetzt aa an Durscht. Musst du jetzt vo da Berti vazähln? Und raacha wui i aa.
R:. Wos?
J: Raacha muass i. I brauch an Tschick.
R: Aba, du warst doch in da Pausn draussn.
J: Jo scho, aba I hab ned kenna.
R: Wos?
J: Raacha! I bin um de Eckn … und do is da Jessro gstandn und hod oane graacht. Der hod mi mim Oarsch ned ogschaut.
R: Wos?
J: Jaa mim Oarsch hod a mi ned ogschaut. Da Tall is draussn neba mir gstandn und hod oane graacht, und I hob eam ogschaut, woasst scho, ob ers aa is. Und er hod dann weggschaut, de arrogante Sau.
R: Und nachad?
J: Ja, dann hob I koane graacht und bin wieda eini ganga. Weil mit so oam mecht I nix zum doa ham. Total uncool, der Typ.
R: Mei, is hoid oid worn.
J: Des macht mi echt züntig. I geh jetzt aussi, ausserdem brauch I a Tschick.
R: Aba da Jessro hod doch no ned “Lokomotiff Bress” gspuit heit.
J: Des is ma wurscht. Mogst aa a Bier?
R: Ja mei, logisch, frallä.
J: Kumm. Geh ma zur Berti ummi!
Als die Beiden die Sitzreihe, den Rang und den Circus verlassen hatten und Ian Anderson (!) die letzten Flötentöne des gerade auslaufenden Musikstückes blies, wurde es dunkel auf der Bühne. Und ruhig. Die Band verschwand in schwarzer Stille. Dann die ersten Anschläge auf dem Piano, psychadelischer E-Gitarren-Sound, gefolgt vom treibenden Schlagzeug und Ians Andersons Flöte und Gesang – plötzlich hell erleuchtet. Er sang das legendäre „Locomotive Breath“ – als letzten Song des Abends. Und Joe und Rider bemerkten wohl, dass es die Berti nicht mehr gab und sie selbst auch dreissig Jahre älter geworden waren.
So oder so ähnlich trug es sich zu. Schwör!
Apropos, …kennt jemand von euch eine Sabsi und eine Jacky?